N|z 的个人资料..:: C R E A D ::..照片日志列表 工具 帮助
7月3日

ความหวัง คาดหวัง

ความหวัง คาดหวัง

เรามีชีวิตเกิดมาเพื่ออะไรนะ.....
เรากำลังหาคำตอบ
เราหวังอะไรบ้างนะ.....
เราก็กำลังทำให้มันเป็นจริง


เราหวังอยากเป็นอะไรเมื่อโตขึ้น.....
เราหวังอะไรจากการทำงาน.....
เราหวังอะไรจากการทำความดี.....
เราหวังอะไรจากเพื่อน.....
เราหวังอะไรจากคนรอบข้าง.....
เราหวังอะไรจากความรัก.....

.....เมื่อเรารักเขา.....
เราต้องการใขรักเราตอบ
.....เมื่อเราให้เขา.....
เราต้องการให้เขาให้เรากลับมา
.....เมื่อเราห่วงใยเขา.....
เราต้องการให้เขาห่วงใยเราเช่นกัน
.....เมื่อเราเห็นเขาสำคัญ.....
เราก็ต้องการให้เราสำคัญสำหรับเขา


คนเราเกิดมาต่างจิตต่างใจ
คิดไม่เหมื่อนกันทำไม่เหมือนกันความแตกต่างจึงเกิดขึ้น
และความเจ็บปวดก็เกิดขึ้นด้วย
เรากับเขาอาจคิดไม่เหมือนกัน
เพราะเรากับเขาไม่ใช่คนเดียวกัน

เราไม่อาจรู้ได้หรอกว่าใครคิดยังไง
เราไม่อาจล่วงถึงจิตใจเขา
และ.....เราก็ไม่รู้ว่าเขาคิดกับเรายังไง
เขาอาจจะหวังให้เราเป็นอย่างที่เขาคิดก็ได้
ใครจะไปรู้ล่ะ...............................

เราหวังให้เขาคิดเหมือนเรา
เราหวังให้เขาเป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น
เราหวังให้เขาทำตามเรา
เราหวังให้เขารู้สึกเหมือนเรา
แต่.....ทุกอย่างมันไม่ได้ดั่งใจเราหรอก
เมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังความเจ็บปวดจึงมา

เจ็บที่เขาไม่เป็นอย่างที่เราคิด
เจ็บที่เขาไม่เป็นอย่างที่เราหวัง
เจ็บที่เราไม่เหมือนกัน
เพราะความแตกต่างในโลกมันยังมี
และเพราะเราคาดหวังในตัวเขามากเกินไป

ในเมื่เราเองยังทำตามที่คิดที่หวังได้ไม่เต็ม100
แล้วเขาเป็นคนอื่นจะทำให้เราได้หมดได้ยังไง


อย่าคาดหวังมาเกินไป
.......เพราะจะเสียใจมาก........
อย่าเอาความหวังของตัวเองไปวางไว้กับคนอื่น
.......เพราะเขาไม่สามารถทำให้เราได้ และ เขาก็มีความหวังขของเนาเอง
อย่าหวังให้คนอื่นเป็นอย่างที่เราคิด
.......เพราะมันจะเป็นเพียงภาพสะท้อนของเราจากตัวเขา.......
ยอมรับ  และเข้าใจว่าบ้างครั้งเราไม่ได้คิดแบบนี้คนเดียว
เขาก็อาจจะหวังให้เราเป็นอย่างนั้นบ้าง
แล้ว........เราเองจะรู้สึกยังไงหากมีคนมาคาดหวังกับเรา..............
6月29日

เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจ

เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจ

เวลาที่เราได้รับรู้มาว่า…ใครคนนึงไม่สบายใจ
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นมามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
“เป็นห่วง” ซึ่งมันจะเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย

อยู่ๆมันก็วิ่งขึ้นมา ณ วินาทีที่เราได้รู้ว่า
จิตใจเค้าได้รับการกระทบกระเทือน

อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้เค้ารู้สึกดี
อยากทำอะไรก็ได้ แค่ให้รู้ว่าเค้ายิ้มแล้ว
อยากทำอะไรก็ได้ ที่จะสามารถแบ่งเบาส่วนนั้นออกมาได้บ้าง

อะไรก็ตามที่เพื่อนคนนี้ จะสามารถทำเพื่อเธอได้
รับรองเลยว่าจะไม่ลังเลที่จะทำ จะปฏิบัติ

ฉันยินดีจะรับฟัง เพราะอย่างน้อยการที่เธอได้ระบายให้ฉันฟัง
ฉันก็ภูมิใจที่ได้เป็นผู้รับรู้ปัญหา
แต่ไม่รู้หรอกว่าจะช่วยอะไรได้มั้ย

อาจไม่มีคำปรึกษา อาจไม่มีความช่วยเหลือ
แต่สิ่งที่มีให้คือกำลังใจ และรอยยิ้ม
เพราะฉันจะเป็นที่ว่างให้เธอได้นั่งลงพักผ่อน

ก่อนที่เธอจะไปสู้กับปัญหานั้นอีกครั้ง ด้วยกำลังใจที่เข้มแข็ง
จะกุมมือเธอไว้เสมอ

6月14日

ทำไม..?

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพันและบางครั้งก็รู้สึก เหงาด้วย เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล แผ่นดินและ ผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า เล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นรูปตามที่แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้ "ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆ ก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง" ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า" จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารักคนที่เร ผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย
5月28日

ณ ร้านกาแฟเล็กๆแห่งหนึ่ง

ในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งมีกระดิ่งเล็กๆ แขวนไว้ที่ประตูร้าน
ทุกครั้งที่มีแขกเข้าร้านก็จะทำให้กระดิ่งนั้นส่งเสียงดัง "Ding Ding"

วันหนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 30 กว่าปี เข้ามาในร้านกาแฟนี้
เจ้าของร้านสาวสวยก็รีบออกมาต้อนรับให้เขานั่งด้านใน

"กาแฟแก้วนึงครับ"
"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"
เจ้าของร้านสาวพูดพลางยิ้มให้อย่างมีมารยาท
แล้วก็ไปบดเม็ดกาแฟและตั้งกาต้มกาแฟ
ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวอยู่ตลอด
ไม่นานนัก เจ้าของร้านสาวก็นำกาแฟมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะชายหนุ่ม

"ขอบคุณครับ"
"คุณเพิ่งมาเป็นครั้งแรกใช่ไหม? รู้สึกว่าที่นี่เป็นอย่างไรบ้างคะ?"
เจ้าของร้านสาวถาม
“ใช่ครับ ผมรู้สึกว่าที่นี่บรรยากาศดีมากๆ เลยครับ”
“ฉันก็ชอบบรรยากาศของร้านนี้มากเหมือนกันถึงแม้ว่ากิจการร้านนี้ไม่ค่อยดีนัก
ฉันกับสามีก็เสียดายไม่อยากจะปิดร้านทิ้ง”

ทั้งคู่เงียบไปสักพัก
“ผมขอถามอะไรคุณบางอย่างได้ไหมครับ?
เอ่อ... ก่อนที่จะถามคุณผมอยากจะเล่าเรื่องเรื่องหนึ่งให้คุณฟังก่อน”
ชายหนุ่มพูดถามขึ้นมา

“ได้ค่ะ คุณพูดมาได้เลย” เจ้าของร้านสาวก็สนใจที่จะฟัง
ชายหนุ่มก็เล่าเรื่องเรื่องหนึ่งซึ่งผ่านมานานมากแล้ว

“เมื่อก่อนผมมีแฟนคนหนึ่ง
เราสองคนก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในอนาคตแล้ว
ความรักของเราสองคนนั้นถึงแม้จะธรรมดา แต่แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว
เพราะผมรักเธอมากเพียงแค่มีเธออยู่ข้างๆ ผมก็มีความสุขมากแล้ว
แต่ทว่า ความสุขอันนี้มันช่างสั้นนักหลังจากนั้นก็มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น
ก่อนหน้าพิธีหมั้นของเราสองคนหนึ่งเดือน
คืนนั้นผมมีธุระต้องทำจึงไม่สามารถไปส่งเธอกลับบ้านได้
ในคืนนั้น เธอโดนคนร้ายรุมข่มขืน...”

“แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไรคะ? ความรู้สึกของคุณที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปหรือ?”
เจ้าของร้านสาวถามด้วยความสงสาร

“ถึงแม้จะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น
ความรักของผมที่มีให้เธอก็คงยังมั่นคงมิได้แปรเปลี่ยนเลยสักนิด
ผมก็ตั้งใจจะจัดพิธีหมั้นขึ้นตามเดิม
แต่... เธอคิดไม่ตก เธอเชื่อว่าเธอไม่ได้เป็นเธอคนเดิมแล้ว
ในวันหมั้นของเราสองคนวันนั้น เธอผูกคอตาย
โชคยังดีที่ว่าพวกเราพบเธอได้เร็ว ช่วยชีวิตเธอไว้ได้
แต่เพราะว่าสมองขาดออกซิเจนนานเกินไป
ทำให้เธออยู่ในสภาพไม่มีความรู้สึกตัว และอาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาเลยก็ได้...
สุดท้าย เธอก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อผมรู้ว่าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วก็รีบไปหาเธอ
แต่พ่อแม่เธอขวางกั้นผมไว้ไม่ให้ไปพบเธอ
พวกเขาคุกเข่าลงมาขอร้องผม กลายเป็นว่าความทรงจำบางส่วนได้หายไป
หมอบอกว่าเมื่อคนโดนกระตุ้นจิตใจอย่างแรง
ก็อาจจะเลือกที่จะหลบหลีกความทางจำอันนั้นโดยการฝังลึกไว้ในใจตัวเอง
ไม่ต้องการที่จะจำเรื่องเลวร้ายนั้นอีก
เธอลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาด้วย
พ่อแม่เธอขอร้องให้ผมอย่าเพิ่งไปพบเธอสักพัก
เขาไม่ต้องการให้เธอนึกถึงเรื่องน่าเศร้านั้นอีก
เพราะกลัวว่าเธอจะฆ่าตัวตายอีก
ถ้าบังเอิญเจอกันในที่อื่น ก็จะทำเป็นไม่รู้จักไม่ทักทายกันเด็ดขาด
ช่วงเวลานั้นมันช่างทรมานยิ่งนัก อยากรักเธอ แต่ไม่อาจทำได้
อยากจะพบหน้าเธอ แต่ก็ไปพบไม่ได้ วันนี้ เป็นวันครบสิบปีนั้นแล้ว”

“ขอแสดงความยินดีให้ด้วยค่ะ คุณรอคอยมาสิบปีแล้ว
ในที่สุดวันนี้ก็สามารถไปพบเธอได้แล้ว”


“ใช่ครับ แต่... ยิ่งใกล้ถึงเวลานี้ ผมก็ยิ่งกลัว
สิบปีที่ผ่านมานี้ความรักผมนั้นยังไม่เปลี่ยน แต่ตัวเธอล่ะ?
ถ้าผมเล่าเรื่องในอดีตให้เธอฟัง เธอก็ยังจำผมไม่ได้
แล้วผมจะทำยังไงดีล่ะ? หรือว่าเธอได้แต่งงานไปแล้ว
ผมควรจะทำเช่นไรดี? เพราะเช่นนี้ ผมอยากจะถามคุณว่า
คุณคิดอย่างไร? ถ้าแฟนผมคนนี้แต่งงานไปแล้ว
ผมควรจะบอกให้เธอได้รับรู้เรื่องนี้มั้ย?”


เจ้าของร้านสาวก็พูดอย่างจริงใจว่า “ถ้าสมมุติว่าเธอมีแฟนแล้วก็ไม่เป็นไร
เพราะทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้แต่งงานกัน คุณยังมีโอกาส
แต่ถ้าเธอคนนั้นได้แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วคุณก็ไม่ควรไปทำลายครอบครัวเขา”

ชายหนุ่มได้รับฟังแล้ว ก็แค่ตอบสั้นๆ ด้วยความผิดหวัง... “นั่นสินะ...”

"Ding Ding"
พอดีเวลานี้ก็มีแขกคนอื่นเข้ามาในร้าน
เจ้าของร้านสาวก็พูดกับชายหนุ่มว่า

“ฉันต้องไปต้อนรับแขกแล้ว เชิญตามสบายนะคะ”
เธอเดินออกไปได้สองก้าว ก็หันกลับมาถามเขาว่า
“จริงสิคุณเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ยังไม่ค่อยสนิทกับฉันมากนัก
ทำไมถึงเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังล่ะคะ?”


“เพราะว่า เธอคนนั้นเคยพูดเอาไว้ว่า หลังแต่งงานแล้ว
เธออยากจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ อย่างนี้เหมือนกัน”

ชายหนุ่มคิดสักครู่ถึงตอบออกมา

“อ๋อ อย่างนี้เองหรือคะ”
พูดจบเธอก็หันหลังกลับเดินไปต้อนรับแขกที่เข้ามาใหม่

ชายหนุ่มมองตามร่างของเจ้าของร้านสาวนั้น
น้ำตาเขาค่อย ๆหยาดไหลออกมา

เขาตัดสินใจไม่บอกเธอว่าแท้จริงแล้วเขามาที่ร้านนี้เพื่ออะไร
แฟนของเขาคนนั้น อยู่ใกล้แค่เอื้อม
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอนั้นมันช่างไกลยิ่งนัก
กาแฟในแก้วนั้น ก็ไม่รู้เย็นลงตั้งแต่เมื่อไหร่...

แล้วถ้าคุณเป็นชายหนุ่มคนนั้นคุณจะทำอย่างไร????

5月21日

มีความสุขกับวันเก่าๆ

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไป
จากวันเป็นเดือน
จากเดือนเป็นปี
มีเหตุบางอย่างที่ทำให้จิตใจเราเปลี่ยน
คนเรามักจะโยนความผิดให้กับวันเวลา
วันเวลาเปลี่ยน
จิตใจก็เปลี่ยนตาม...

แต่ทว่า...
มันไม่สำคัญสำหรับใครบางคน
ผู้ซึ่งยึดติดอยู่กับวันเก่าๆ
วันเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความสุข
วันเก่าๆ ที่เคยหัวเราะอย่างสนุกสนาน

หลายคนเลือกที่จะทำเช่นนี้
อยู่กับวันเก่าๆ
อยู่กับเดือนเก่าๆ
หรือจะอยู่กับปีเก่าๆ
ที่เต็มไปด้วยความสุข
พร้อมด้วยเสียงหัวเราะอันยาวนาน

เลือกที่จะหันหลังให้กับวันเวลาที่กำลังหมุนไป
หากว่าวันเหล่านั้น
มันจะอบอวลไปด้วยความเศร้า
เคล้าน้ำตาของใครคนหนึ่ง ...

จะอยู่กับวันใหม่ไปเพื่ออะไร
หากมันทำให้เราต้องเจ็บช้ำ

ในเมื่อมีโอกาสที่จะเลือก
เราจะเลือกมีความสุขกับวันเก่าๆ
หรือเลือกที่จะเจ็บช้ำกับวันใหม่ ?
"เลือกได้ตามแต่ใจเราต้องการ"

5月18日

LOSO - ไม่ตายหรอกเธอ

LOSO - ไม่ตายหรอกเธอ

อย่าได้ไหม อย่าทำให้ฉันเข้าใจผิด
อย่าทำให้คิด ให้คิดว่ามีใจให้
อย่าบอกกับฉันว่าเธอรัก
ได้โปรดอย่าหลอกว่ายังมีใจ อย่าเลย ไม่อยากรับฟัง

โปรดอย่าถามว่าฉันนั้นคิดอะไรอยู่
ไม่อยากให้รู้ว่าฉันกำลังทำใจ
แต่อยากให้รู้สักนิด แค่จะบอกว่าฉันเสียใจ
ที่เธอมีใคร เธอปิดบังฉัน

* หลอกให้รักให้รออยู่
หลอกให้ฉันทุ่มเทหัวใจ
ที่เธอทำให้รักรักจนเกิน
ถอนตัวถอนใจ ถ้าขาดเธอไป
ไม่ตาย ไม่ตายหรอกเธอ

ก็อยากจะขอ ให้เธอเข้าใจสักหน่อย
สักเพียงน้อยให้รู้ว่าคนอย่างฉีน
ถ้าอยากจะไปก็เชิญ แต่อย่าให้ฉันทนทรมาน
เอาความสงสารของเธอ เก็บคืนไป

( * , * ) 

5月13日

บทความดีๆ

ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
 
บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า
สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน
มากกว่าการได้รับรู้ความจริง
การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า...
เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย 
 
แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...
 
ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม
"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน
 
อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน
 
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ...
 
ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...
 
ยิ้มให้กับโชคชะตา 
ที่ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน
 
คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว
 
คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...
 
 
คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า
ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?
 
แค่การได้เห็นคนที่เรารัก
ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด
...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ 

5月10日

ใบไม้ หนึ่งใบ .. กับ ผู้ชาย ใน หนังสือ

ใบไม้ หนึ่งใบ .. กับ ผู้ชาย ใน หนังสือ
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
และจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
แต่บางที....บางสิ่งอาจคงอยู่เนิ่นนานกว่านั้น


ถ้าเพียงเรามีเวลาสักนิด เวลาที่ยาวนานกว่านี้สักหน่อย
เพื่อที่จะมอง....สังเกต เราคงตอบคำถามง่าย ๆ ข้อนี้ได้
แต่บางที บางสิ่ง เราก็อาจไม่มีเวลายาวนานขนาดนั้น
ไม่มีเวลาจะสังเกตใบไม้สักใบ


สังเกตใครสักคน......และสังเกตหัวใจของตัวเอง ก่อนที่จะตอบคำถาม
เพราะคนถามเขารีบเร่ง.......อยากได้คำตอบเหลือเกิน
เราเองก็จำเป็นจะต้องตอบคำถามนั้นทันที............
คำตอบของบางคนอาจถูกต้อง
คำตอบของใครหลายคนอาจผิด เพราะเขาไม่มีเวลาสังเกตให้นานพอ


ถ้าจะให้เปรียบเทียบ ตัวเราว่า"ผู้ชายเป็นเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง"
หนังสือที่ผู้หญิงหลายต่อหลายคนอยากอ่านเพียงเพื่อต้องการรู้ตอนจบ
พวกเธอมักอ่านผ่าน ๆ พอให้จับใจความได้
และรีบเร่งให้ถึงตอนจบอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้


พวกเธอใส่ใจกับตอนจบเหล่านั้น
จนลืมที่จะเก็บรายละเอียดมากมายที่บรรจุอยู่ในหนังสือ


พวกเธอรีบจนลืมที่จะเปิดหน้าหนังสือแต่ละหน้า ด้วยความทะนุถนอม
เธอคงลืมนึกไปว่า.......หนังสือเล่มนั้นก็มีความบอบางเช่นกัน


ใครบางคนทำหนังสือหลายเล่มฉีกขาด แต่เธอไม่มีความใส่ใจพอจะกลับมาปะรอยขาดนั้น

เมื่อเธอได้อ่านจนถึงตอนจบแล้ว ไม่ได้อย่างที่ใจหวัง
เขาก็ทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า
ใครอีกหลายคนที่หยิบหนังสือขึ้นมา
เปิดไปหน้าแรก.............ข้ามไปหน้าสุดท้าย........ไม่ได้ดังใจก็วางไว้ที่เดิม


เราเชื่อว่า........หนังสือทุกเล่มมีคุณค่าอยู่ในตัวของมันเอง
ถ้าหากว่าใครสักคนหรือหลายคนจะไม่เรียนรู้จัก
ซึมซับเนื้อความที่ลึกซึ้งในนั้น นั่นไม่ได้หมายความว่า......
คุณค่าในหนังสือเล่มนั้นจะลดลง

นี่จึงเป็นสิ่งที่เราบอกตัวเองเสมอว่า "จงรออย่างยินดีและเต็มใจ
จนกว่าจะเจอคน ๆ นั้น"


คนที่รักในเนื้อความของหนังสือมากกว่ารูปเล่มที่สวยงาม..........
และตอนจบที่เป็นไปตามความคาดหมาย


ถ้าหากในชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสได้พบคนที่รักความเป็นหนังสือเล่มนั้น

*******ความเป็นเราจริง ๆ
ฉันก็ยังยินดีจะถูกวางไว้บนชั้นหนังสือตามเดิม..............ดีกว่าอยู่ในมือของคนที่พร้อมจะทำลา
5月9日

3 สิ่ง

3 สิ่ง ???

สามสิ่ง..ในชีวิตที่ไม่หวนกลับคือ เวลา คำพูดและโอกาส
สามสิ่ง..ที่ชีวิตเราจะขาดเสียมิได้คือ ความสงบของจิตใจ ความซื่อสัตย์และความหวัง
สามสิ่ง..ที่มีคุณค่าต่อชีวิตคือ ความรัก ความมั่นใจในตัวเองและเพื่อน
สามสิ่ง..ที่ไม่แน่นอนคือ ความฝัน ความสำเร็จและโชคชะตา
สามสิ่ง..ที่นำไปสู่ความพินาศของคนคือ เหล้า ความเย่อหยิ่งและความโกรธ ::